Vrijdag 16 December, dag 12
Vandaag hebben de meisjes een speciaal programma. In de ochtend komt namelijk de 'social service' langs om een praatje te houden en de organisatie te checken. 30 van de ongeveer 49 meiden die er op dit moment zijn, zijn aanwezig bij het praatje. Ik luister ook mee al versta ik er niets van. Toch komt de spreker, man overigens, goed over. Hij verteld en zingt tussendoor. Ook moeten de meisjes veel lachen. De juf vertaald soms stukjes voor me. Die man legt uit dat in het centrum zijn goed voor ze is en dat ze braaf moeten zijn en respect moeten hebben. Verder bereid hij ze voor op de toekomst. Geloof niet wat ze in romantische liedjes zingen en kijk geen televisie (o.a. omdat 2 zusjes die ook misbruikt zijn zichzelf opgehangen hebben, weten de meiden niet, de juf wel , en dat was te zien op het nieuws. Hulp was voor hun te laat). Maar voor deze meiden is hulp waar de dankbaar voor mogen zij volgens de spreker. Een bed en een dak!
Vervolgens wordt de meiden wat moed bijgeleerd. Ze moeten o.a. één voor één een liedje zingen voor de groep. Geen zwijmel gedoe maar liedjes met een verhaal en veel gaan over hun moeders. Ze worden ook getrakteerd op iets lekker en ik ook!
Voor me zit overigens een meisje van 14 met een heel knap baby'tje. Ze was 13 toen ze zwanger raakte. De meeste zwangere meisjes komen ouder en groter over maar dit meisje is nog zo klein en dunne armpjes. De baby is groter als haar eigen romp van haar lichaam. Over 2 maanden moet ze hem afstaan terwijl hij nu zo schattig in haar armen ligt. Pfff!
Na de lunch komt er een Belgische stagiaire van het 'women development center' met haar begeleider die ik al ken als de zangdocent. Tussen de zanglessen door leren we ze 2 nieuwe spelletjes en ze vinden het maar wat leuk dat ik mee doe:)
Uit interesse heb ik gevraagd of ik de slaapkamers mocht zien maar daar mag geen één leraar komen dus ik ook niet i.v.m. de veiligheid. Uiteraard alle respect daarvoor!
Met de directrice heb ik nog een praatje en die verteld dat ze te kort komen aan kleding. Sommige meiden die binnen komen hebben alleen de kleding die ze op dat moment aan hebben. Ook komen ze baby spullen te kort. Omdat het bijna kerst is en het voor mij bijna niets kost koop ik die middag in de stad voor elke meid 1 haar elastiek. Je weet wel, dikke, gekleurd, glitters en franjes. Woensdag ga ik even terug om ze langs te brengen. Samen met wat kleding die Rebecca niet mee naar huis wou nemen.
Ik ben best moe dus het eten in m'n eentje vind ik vanavond niet zo erg. Morgen vroeg op! Dan is het weekend en tijd om buiten Kandy Sri Lanka te ontdekken.
Nu dat ik in het internet café zit is het zondag en heb ik een fantastisch weekend achter de rug. Zojuist de overige verhalen aan jullie getypt en nu is het tijd om jullie over zaterdag en zondag te vertellen, maar ik ben erg moe en het wordt bijna donker. Voor mij dus tijd om lekker naar huis te gaan!
Morgen begint de 'body & mind' week en wie weet breng ik jullie daar ook weer snel van op de hoogte. Mijn laatste week... :(
Groetjes en liefs maar weer voor nu!
Donderdag 15 December, dag 11
Voor het eerst trek ik lange mouwen aan. Nog steeds af en toe een bui en de temperatuur is kouder maar nog lang niet zo koud als thuis :P
Het kaarten maken ging goed vandaag! We moesten extra spulentjes bij halen en hebben het doel van 100 stuks al gehaald. Ze worden ook steeds mooier en de meiden zijn trots op zichzelf. Shamali is er niet vandaag. Ze is naar de rechtbank en als alles goed gaat, kan ze daarna naar huis, duimen!
Tijdens de lunch is het wederom gezellig en eet ik nog steeds met m'n handen. Helaas wordt me ook nog eens duidelijk dat het niet alleen maar gezellig is. Er zitten een paar depressieve koppies bij die je hart doen breken! Vooral 2 van de 5 hoog zwangere zien er ongelukkig uit. Ik vraag aan de juf hoe hun adoptie proces verloopt. De meiden voeden de baby's 2 maanden zelf op. Borstvoeding, verzorgen en continue, ook tijdens hun ‘ werk' (kleden maken) bij zich. Na 2 maanden moeten ze afscheid nemen. Dan gaat de baby naar een adoptie gezin of naar het weeshuis. Ik zou nu al geen eens meer afscheid kunnen nemen van m'n neefje laat staan van een eigen kindje... bedenk het bij jezelf eens... dat is toch niet normaal na 2 maanden?!?!
Er loopt hier ook een wat oudere vrouw rond. Ze kan niet praten maar je hoort de hele dag een harde ‘HE' met krakende stem. Zal nog wel een keer voor doen :P maar het is zeker een schat en werkt hard mee. Ze vindt me geloof ik mooi want ze probeert m'n haar te vlechten haha! Ik heb inmiddels ook een knuffel vriendinnetje. Ze blijft maar over m'n witte armen wrijven terwijl die toch best een kleurtje hebben van de zon dacht ik...?!
Aan de overkant van de weg is nog een-van-alles-wat-winkeltje waar af en toe een meisje werkervaring op doet. Daar kopen we extra karton voor de kaarten. En daarnaast is nog een werkgebouw. Ze hebben er specerijen en maken bezems. Ook geurstokjes en ik krijg heel lief een setje mee!
Aan het einde van de dag ga ik mee naar het huis van de juf. Ze is zo lief! Ik had verteld dat ik pas tussen 7.30 en 8.00 eet hier in Sri Lanka terwijl dat thuis normaal 6uur is. Je weet wel, zo een Nederlandse traditie verhaal dat best mee valt. Ze heeft het letterlijk genomen en een bordje noodles voor me gemaakt! Het was zo veel, dat ik geen avond eten meer hoefde terwijl zij het als tussendoortje bedoelde. Ik krijg ook nog een heerlijke kop thee na. Haar man is ook in het gezellige volle huis, vol prullaria. Hij is met pensioen en ik denk, oh god, die arme man verwacht me niet en zit nog in z'n pyjama broek... gelukkig heb ik later door dat het een Saron is!! (doen om je middel tot aan je enkels, traditionele kleding). Het huis staat vol zelfgemaakte spulletjes en de TV staat op cricket, de nationale sport, net als bij ons voetbal als oranje speelt. We kletsen wat, de man kletst ook gezellig en goed Engels mee en ik laat ze foto's zien van wat ik allemaal al gedaan heb. Om 6uur bellen ze een tuctuc voor me en de juf zegt nog: don't worry, you are save with him! Zo lief en bezorgt! Erg leuke dag weer en veel geleerd!
Woensdag 14 December, dag 10
Vandaag een beetje saaie dag. Net als het weer, af en toe een bui. Blijkbaar is het regenseizoen toch nog niet afgelopen, wat eind november wel had gemoeten.
Wederom van 10 tot 16 naar school. Kathija haar ouders zijn er en nemen d'r mee voor 1 week. De ouders zien er opgedoft uit en stralen. Dat ziet er goed uit!
Op woensdagen mogen ouders bezoeken tussen 9 en 12 uur indien ze toestemming hebben. En in sommige gevallen zoals Kathija mag ze even naar huis.
Tijdens de lunch krijg ik een verhaal mee van 1 van de meisjes, niet wat maar wel dat ze er nachtmerries van heeft en daarvoor in het ziekenhuis is geweest. Ze heeft ook een vreemd litteken op haar wang maar meer dan dat kom ik niet te weten. Ik merk nu al dat één week hiervoor echt te kort is.
Normaal probeer ik voor het donker thuis te zijn maar vanavond is het woensdag en dan kunnen de lampjes bij de tempel van de tand van Boeddha wel eens aan zijn. Ik ga dus het internetcafé in tot het donker is.
Om 7uur ben ik nog niet klaar met alle verhalen en foto's maar moet ik toch echt gaan.
Aangekomen bij de tempel blijken de lampjes niet aan te zijn... en ik wordt op straat zwaar verbaasd aangekeken en 10x zoveel aangesproken. Leuk geprobeerd dus maar niet voor herhaling, alleen voor de zekerheid. De aller aardigste tuctuc chauffeur brengt me thuis waar ik weer iets unieks en nieuws te eten krijg. Bijna elke dag wel wat anders.Er liggen hier films in huis dus ik probeer er een te kijken, slumdog miljonair, maar das geen succes. Snap er niets van in het Singalees! Dan maar weer lekker vroeg slapen!
Dinsdag 13 December, dag 9 - Vervolg...
Vorige x werd het laat en donker dus moest ik mijn verhaal afbreken... maar nu gaan we verder.
Lunch doen we dus gezamenlijk aan 1 grote tafel. Ik mag met hun mee eten en hoef geen eigen broodje of zo mee te nemen. Ze wijzen me gelukkig de minst pittige aan. Er wordt niet met bestek gegeten en ik durf er ook niet naar te vragen. Ik eet dus ook met m'n handen! Gelukkig heeft Ashika dat een keer voorgedaan en uitgelegd dus het lukt prima maar ik voel me wel een knoeipot haha!
Na de lunch krijg ik al een briefje in m'n handen gedrukt van de meisjes waarop staat 'I love you' :)
De kaarten worden leuk en het is gezellig.
Om 4uur ga ik met m'n projectleider/juf mee de bus in. Ashika wacht me op bij het busstation. Daar is het overigens erg druk en chaotisch. Alle bussen staan door elkaar en wachten tot ze propvol zitten terwijl een agent fluit en druk gebaard dat ze door moeten rijden. Er tussen zoefen nog tuctucs op zoek naar klanten. De ene bus heeft een nummer op de voorkant. De ander alleen zijn bestemming in het Engels maar veel bussen hebben ook alleen maar Singaleese tekst. Niet echt handig dus... Lang leven Ashika :)
Onderweg krijg ik van de juf nog de uitnodiging om een keer bij haar thuis te komen.
Thuis aangekomen ben ik in m'n eentje, best even lekker. Ik rommel elke avond wat met lezen, foto's bekijken, schrijven etc. Ashika komt om 7.30 zoals altijd het eten brengen maar verdwijnt daarna ook weer. Weg honger, alleen avond eten is toch nog steeds niet zo leuk, net als toen in Parijs. Nog wat ‘rommelen‘ en maar op tijd naar bed.
Oh ja... na 1 dag kapot te zijn geweest deed de toilet het weer gewoon. Helaas vandaag bij thuiskomst niet meer... dus ik ben weer druk met waterkannen. Als Ashika thuis is laat hij me zien hoe ik het volgende keer zelf kan, top!
Dinsdag 13 december, dag 9, een dag zonder zweten!
Vandaag sta ik op om 7uur en zit om 8 uur in de bus met Ashika. Zodat we nog even langs een winkel kunnen voor meer kerstkaart materiaal. Vanuit Nederland heb ik stiften mee en stickers in de vorm van letters met glitters die erg in de smaak vallen bij m'n kleine knutselaars. Nu koop ik er wat glitterpennen bij en de kerstlook is compleet.
Wegens veiligheidsredenen mag ik geen foto's maken van de meiden waarop ze herkenbaar zijn. ‘mijn' meiden, die overigens zeer ingewikkelde namen hebben: Kathija, Shamali en Maoashani zijn slachtoffer van misbruik, meer van hun verhalen krijg ik niet, zelfs de juf weet ze niet tenzij ze het uit zichzelf willen vertellen.
Maoashani is sinds haar 3de al van pleeggezin naar pleeggezin en ze is sinds 2 weken weer voor de 2e keer hier want dat geschuif is niet meer goed voor haar, ze blijft dus. (Ashika heeft me vandaag alleen afgezet waardoor het wat beter gaat tussen de meiden en mij. We komen allemaal meer los, mooi zo!)
De andere 2 zitten hier omdat ze aan hun ouders het misbruik hebben verteld en die zijn naar de politie gegaan. De dader zit vast en wacht zijn proces af. Als dat afgerond is mogen de meiden weer naar huis. In de tussentijd kunnen de ouders op woensdag tussen 9 en 12uur op bezoek komen. Maar meestal is daar geen geld voor en komen ze niet. Als de meiden niet terug gaan naar hun ouders moeten ze vanaf hun 18e voor zichzelf zorgen.
Overigens wordt de gehele organisatie ondersteund door de overheid. De leraren die er werken doen het deels ook vrijwillig want ze worden slechter betaald dan op een gewone school.
De organisatie ziet er goed uit en de missie hangt aan de muur. Ook hier valt het me reuze mee. Het enige is dat de meiden geen mentale hulp krijgen om hun dingen te verwerken. Maja, zullen erin heel Sri Lanka überhaupt veel psychologen rondlopen?
Lunch doen we gezamenlijk aan 1 grote tafel. De leerlingen aan de ene kant en de leraren en ik aan de ander kant. Er is ruimte voor veel lachen en de leraren doen lief en leuk tegen de meiden.
Ik moet nu echt stoppen want het wordt laat.
De rest volgt snel!
Dikke kus uit het prachtige Sri Lanka
Maandag 12 december, dag 8
Het opvanghuis voor meisjes is een groot terrein met meerder gebouwen.
- het kantoor met kantine
- de slaap plekken van de 49 meisjes tussen de 10 en 18 jaar
- schoolgebouw voor de leerlingen die wel naar school gaan, sommige namelijk ook niet.
- cursus gebouw waar ze dansles kunnen krijgen, maar voornamelijk naaien en weefles hebben. In dat gebouw is mijn ‘lokaal' ook.
- er is nog een tuin om het terrein waar o.a. specerijen verbouwd worden door de meisjes zelf.
Tussen 8.30 en 16.00 zijn de leraren aanwezig (wat overigens andere tijden zijn dan gewonen scholen) en daarna neemt ander personeel het over.
Het komt een beetje over als strafkamp. De meisjes moeten helpen koken, buigen aan het einde van de dag voor de lerares of kussen ze nou d'r voet? Kan het niet goed zien...
Maar de leraren zijn niet streng maar lief en dat zijn de meiden ook voor elkaar. Er zit een deugniet tussen die na een tik op d'r hand plat geknuffeld wordt. Ze hebben het hier wel naar hun zin volgens mij!
Zoals eerder verteld is deze meiden van alles overkomen. Ik kijk dan ook niet meer raar op als er een meisje van 15 voorbij loopt met een zwangere buik. Mijn project is in 1 week 100 kerstkaarten maken en die verkopen aan mijn organisatie The Green Lion.
Ik krijg 3 creatieve leerlingen aangewezen en mijn project leider blijft er ook de hele tijd bij. Ze lijkt de lievelingsjuf te zijn omdat om de zoveel tijd wel een leerling van een andere groep komt kijken. Er wordt veel gegiebeld en de juf ik ook mega aardig tegen mij.
Omdat Ashika achterin het lokaal erbij zit, te werken op z'n laptop, voelt het een beetje ongemakkelijk nog voor iedereen.
Na een prima leuke dag meiden onder elkaar freubelen gaan Ashika en ik naar huis om 4uur.
Ik doe nog een handwasje, wat rommelen, bellen, eten en maar weer naar bed.
Zondag 11 December, dag 7.
Vandaag staan we weer wat vroeger op, 6uur, zodat we om 7uur vertrekken. Rebecca en ik gaan met de mannen me op een boottrip. Er worden geen andere toeristen in de boot erbij gepropt dus dat is mooi. Wederom weer zulke mooie natuur! Het kan niet op hier! Ik voel me net in expeditie Robinson. We varen door de mangrove op zoek naar krokodillen. Tot mijn grote vreugd vinden we alleen giga leguanen/veranen... zie foto... veder zien we nog een hoop mooie vogels. Onderweg stoppen we nog bij een tempel en een monnik leid ons rond. Hij neemt ons mee naar een struik waarin de offeringsbloemen bloeien en laat ons ruiken. En we mogen een van de oude boeken van dichtbij bekijken. Verderop stoppen we bij... de bosjesman. Hij woont op een van de eilanden en verbouwd daar kaneel. Hij laat ons zien hoe kaneel stokjes worden gepeld en gedroogd tot dat wij ze kennen in NL. Uiteraard probeert hij ook wat aan ons te verkopen. Aangezien pap er niet bij is om de arme man een kunstgebitje aan te meten koop ik dus wat kaneel voor in cake of in de thee. We krijgen nog een rondleiding in z'n huis al passen we er niet allemaal tegelijk in en de keuken lijkt meer op een kippenhok omgebouwd tot prehistorisch rommelhok. Goed...
Tijdens het varen komt er een andere boot naast ons varen en een mini aapje wordt over gezet. Vooruit! Even op de foto ermee en dan maar weer betalen... het mensje is niet zo aardig maar het aapje wel. Hij gaat zelfs bij 1 van de zonen op het hoofd zitten. Vele foto's, kleurtje erbij en 1,5 uur verder leggen we weer aan en gaan we door naar het strand. Omdat ik die middag nog vertrek heb ik geen bikini aan. De andere, die blijven, gaan zwemmen en ik pootje baden. De zee is warm en ‘ onrustig'. De golven zijn zeer afwisselend heb ik gemerkt. Ik sta namelijk lekker in het water met m'n opgerolde broek. De golven komen tot m'n enkels, lekker hoor... en toen... RENNEN! TE LAAT!! Nat tot aan mijn kruis!! Gelukkig lunchen we toch nog thuis en kan ik me nog even omkleden en m'n natte broek in een plastic tas mee nemen.
Het voelde raar om van iedereen afscheid te nemen en te weten dat zij naar huis gaan met 2 a 3 dagen en ik nog 2 volle weken heb en daarbij ga ik ze missen omdat ik alleen over blijf. Alleen met Ashika ga ik om 2uur weg om met de trein terug naar Kandy te gaan. Ook de Sri Lankaanse vrijwilligers treinen mee. Daarmee wordt het nog gezellig ook want ze zingen met z'n alle de laatste 2 uur vol. Totaal duurt de reis 6uur want in Colombo lopen we nog wat vertraging op. Overigens reageerde de mensen net zo geïrriteerd als bij de NS. Ik voel me dus thuis.
Om 10uur in de avond zit ik nog aan de rijst met een prutje. Rijst met een prutje, daarmee bedoel ik overigens de befaamde rice and curry. Maar die curry is een prutje waaraan wel 10.000 verschillende varianten zijn. Wederom slaap ik als een beer in winterslaap!
Zaterdag 10 december, dag 6
Bij de Moonstoon fabriek krijgen we een gratis rondleiding met de bedoeling uiteraard iets te kopen... Mam, bedankt voor je advies niets te kopen maar helaas, je was niet overtuigend genoeg:P Ik kon het niet maken. Thuis laat ik zien wat ik afgedingt :P heb en uiteindelijk toch gekocht.
Dan vervolgd de trip, over minder drukke wegen in dit gebied naar de grootste slapende boeddha in zuid-sri lanka. Als een Boeddha ligt met z'n tenen allemaal op 1 rij is hij dood. Deze heeft de onderste/recht voet iets meer naar voren dan links waardoor hij tenen niet op 1 lijn liggen en dus slaapt. Een jongen monnik van een jaar of 24, gok ik, spreekt ons aan en verteld van alles. Over de tempel, over hemzelf en alles dat we hem vragen.
En dan eindelijk op naar het strand! Als we er zijn is het een beetje bewolkt en na even dobberen in het warme zeewater en nog heel even liggen... gaat het regenen! Weer geen kleurtje!!;) dus maar weer terug naar huis, douche en tja hangen...
Na een heerlijk diner met alle gasten doen we een modeshow. De mannen krijgen een saron om, een doek van hun middel tot enkels en wij meiden worden in mooie sari gewikkeld. De verkleedpartij wordt op elke camera (5) vastgelegd via tientallen foto's. Wederom een erg gezellige avond. Dus toch... hoe meer zielen hoe meer vreugd.
Om nog maar eens uit te leggen hoe ingewikkeld het hier is... de tante en haar man blijken de echte vader en moeder van Ashika te zijn. Hier is hij geboren maar toen hij naar school ging was dat in Kandy. Hij ging toen wonen bij de oom van zijn vader. Die is hij in die tijd ook vader gaan noemen. En die dochter van zijn oom zussen. Dus...
