Vorige x werd het laat en donker dus moest ik mijn verhaal afbreken... maar nu gaan we verder.
Lunch doen we dus gezamenlijk aan 1 grote tafel. Ik mag met hun mee eten en hoef geen eigen broodje of zo mee te nemen. Ze wijzen me gelukkig de minst pittige aan. Er wordt niet met bestek gegeten en ik durf er ook niet naar te vragen. Ik eet dus ook met m'n handen! Gelukkig heeft Ashika dat een keer voorgedaan en uitgelegd dus het lukt prima maar ik voel me wel een knoeipot haha!
Na de lunch krijg ik al een briefje in m'n handen gedrukt van de meisjes waarop staat 'I love you' :)
De kaarten worden leuk en het is gezellig.
Om 4uur ga ik met m'n projectleider/juf mee de bus in. Ashika wacht me op bij het busstation. Daar is het overigens erg druk en chaotisch. Alle bussen staan door elkaar en wachten tot ze propvol zitten terwijl een agent fluit en druk gebaard dat ze door moeten rijden. Er tussen zoefen nog tuctucs op zoek naar klanten. De ene bus heeft een nummer op de voorkant. De ander alleen zijn bestemming in het Engels maar veel bussen hebben ook alleen maar Singaleese tekst. Niet echt handig dus... Lang leven Ashika :)
Onderweg krijg ik van de juf nog de uitnodiging om een keer bij haar thuis te komen.
Thuis aangekomen ben ik in m'n eentje, best even lekker. Ik rommel elke avond wat met lezen, foto's bekijken, schrijven etc. Ashika komt om 7.30 zoals altijd het eten brengen maar verdwijnt daarna ook weer. Weg honger, alleen avond eten is toch nog steeds niet zo leuk, net als toen in Parijs. Nog wat ‘rommelen‘ en maar op tijd naar bed.
Oh ja... na 1 dag kapot te zijn geweest deed de toilet het weer gewoon. Helaas vandaag bij thuiskomst niet meer... dus ik ben weer druk met waterkannen. Als Ashika thuis is laat hij me zien hoe ik het volgende keer zelf kan, top!