Voor het eerst trek ik lange mouwen aan. Nog steeds af en toe een bui en de temperatuur is kouder maar nog lang niet zo koud als thuis :P
Het kaarten maken ging goed vandaag! We moesten extra spulentjes bij halen en hebben het doel van 100 stuks al gehaald. Ze worden ook steeds mooier en de meiden zijn trots op zichzelf. Shamali is er niet vandaag. Ze is naar de rechtbank en als alles goed gaat, kan ze daarna naar huis, duimen!
Tijdens de lunch is het wederom gezellig en eet ik nog steeds met m'n handen. Helaas wordt me ook nog eens duidelijk dat het niet alleen maar gezellig is. Er zitten een paar depressieve koppies bij die je hart doen breken! Vooral 2 van de 5 hoog zwangere zien er ongelukkig uit. Ik vraag aan de juf hoe hun adoptie proces verloopt. De meiden voeden de baby's 2 maanden zelf op. Borstvoeding, verzorgen en continue, ook tijdens hun ‘ werk' (kleden maken) bij zich. Na 2 maanden moeten ze afscheid nemen. Dan gaat de baby naar een adoptie gezin of naar het weeshuis. Ik zou nu al geen eens meer afscheid kunnen nemen van m'n neefje laat staan van een eigen kindje... bedenk het bij jezelf eens... dat is toch niet normaal na 2 maanden?!?!
Er loopt hier ook een wat oudere vrouw rond. Ze kan niet praten maar je hoort de hele dag een harde ‘HE' met krakende stem. Zal nog wel een keer voor doen :P maar het is zeker een schat en werkt hard mee. Ze vindt me geloof ik mooi want ze probeert m'n haar te vlechten haha! Ik heb inmiddels ook een knuffel vriendinnetje. Ze blijft maar over m'n witte armen wrijven terwijl die toch best een kleurtje hebben van de zon dacht ik...?!
Aan de overkant van de weg is nog een-van-alles-wat-winkeltje waar af en toe een meisje werkervaring op doet. Daar kopen we extra karton voor de kaarten. En daarnaast is nog een werkgebouw. Ze hebben er specerijen en maken bezems. Ook geurstokjes en ik krijg heel lief een setje mee!

Aan het einde van de dag ga ik mee naar het huis van de juf. Ze is zo lief! Ik had verteld dat ik pas tussen 7.30 en 8.00 eet hier in Sri Lanka terwijl dat thuis normaal 6uur is. Je weet wel, zo een Nederlandse traditie verhaal dat best mee valt. Ze heeft het letterlijk genomen en een bordje noodles voor me gemaakt! Het was zo veel, dat ik geen avond eten meer hoefde terwijl zij het als tussendoortje bedoelde. Ik krijg ook nog een heerlijke kop thee na. Haar man is ook in het gezellige volle huis, vol prullaria. Hij is met pensioen en ik denk, oh god, die arme man verwacht me niet en zit nog in z'n pyjama broek... gelukkig heb ik later door dat het een Saron is!! (doen om je middel tot aan je enkels, traditionele kleding). Het huis staat vol zelfgemaakte spulletjes en de TV staat op cricket, de nationale sport, net als bij ons voetbal als oranje speelt. We kletsen wat, de man kletst ook gezellig en goed Engels mee en ik laat ze foto's zien van wat ik allemaal al gedaan heb. Om 6uur bellen ze een tuctuc voor me en de juf zegt nog: don't worry, you are save with him! Zo lief en bezorgt! Erg leuke dag weer en veel geleerd!